Wstęp
Albert Victor Alexander, 1. hrabia Alexander of Hillsborough, to postać, która na zawsze wpisała się w historię brytyjskiej polityki. Urodził się 1 maja 1885 roku w Weston-super-Mare i zmarł 11 stycznia 1965 roku. Jako członek Partii Pracy, Alexander pełnił kluczowe funkcje w rządach Ramsaya MacDonalda, Winstona Churchilla i Clementa Attlee. Jego życie i kariera polityczna są przykładem zaangażowania w sprawy publiczne oraz determinacji w dążeniu do reform. W niniejszym artykule przyjrzymy się bliżej jego życiorysowi, osiągnięciom oraz wpływowi, jaki wywarł na brytyjską politykę.
Dzieciństwo i młodość
Albert Alexander był jednym z czworga dzieci Alberta Alexandra i Elizy Thatcher. Jego dzieciństwo naznaczone było tragiczną stratą, gdyż w 1886 roku zmarł jego ojciec. Wraz z rodziną przeniósł się do Bristolu, gdzie rozpoczął naukę w Barton Hill School. Już w wieku 13 lat musiał zrezygnować z dalszej edukacji, aby podjąć pracę jako handlarz skórami. Po pięciu miesiącach pracy znalazł zatrudnienie w Bristol School Board, co było jego pierwszym krokiem na drodze do kariery związanej z edukacją.
W 1903 roku Albert rozpoczął pracę w Somerset County Council w nowo utworzonym nadzorze edukacji. Jego zaangażowanie w lokalne sprawy społeczne szybko przyniosło efekty; w 1908 roku poślubił Esther Ellen Chapple, a ich rodzina powiększyła się o córkę Beatrix w 1909 roku. Niestety, ich syn zmarł tragicznie w 1913 roku. W tym okresie Alexander aktywnie uczestniczył w życiu społecznym swojego miasta, pełniąc różne funkcje w organizacjach lokalnych.
Początki kariery politycznej
Alexander był członkiem Weston Co-operative Society i szybko awansował na skarbnika lokalnej młodzieżowej organizacji liberalnej. Jego zaangażowanie polityczne rosło, co doprowadziło do tego, że w 1910 roku został wybrany do zarządu Weston Co-op Society oraz skarbnikiem Trades and Labour Council. Po wybuchu I wojny światowej zaciągnął się do armii, jednak nigdy nie walczył na froncie. Został awansowany na stopień kapitana i po wojnie prowadził kursy dla rannych żołnierzy, przygotowując ich do życia cywilnego.
W 1922 roku Alexander rozpoczął swoją karierę polityczną na poważnie, zostając wybranym do Izby Gmin jako kandydat Co-operative Party z okręgu Sheffield Hillsborough. Związał się z Partią Pracy i szybko stał się ważnym graczem na scenie politycznej. W 1924 roku objął stanowisko parlamentarnym podsekretarzem stanu przy Zarządzie Handlu, gdzie odpowiadał za marynarkę handlową.
Ministerstwa i działalność rządowa
Po powrocie Partii Pracy do władzy w 1929 roku, Alexander został pierwszym lordem Admiralicji. Na tym stanowisku skoncentrował się na redukcji potencjału militarnego Royal Navy oraz współpracy międzynarodowej w zakresie ograniczenia zbrojeń morskich. Jego udział w konferencji londyńskiej w styczniu 1930 roku, gdzie Wielka Brytania, Stany Zjednoczone i Japonia podpisały traktat ograniczający zbrojenia na morzu, jest jednym z ważniejszych momentów jego kariery.
W latach 30-tych XX wieku sytuacja polityczna uległa zmianie; kiedy Partia Pracy zawarła koalicję z liberałami i konserwatystami, Alexander opuścił gabinet i przeszedł do opozycji. Jako mówca ds. zagranicznych i handlu kontynuował działalność polityczną oraz wpływał na kształtowanie polityki gospodarczej kraju.
II wojna światowa i późniejsze lata
W obliczu II wojny światowej Alexander został powołany do gabinetu wojennego przez Winstona Churchilla jako pierwszy lord Admiralicji. Na tym stanowisku zdobył sobie sympatię podwładnych dzięki swoim umiejętnościom zarządzania oraz podejściu do żołnierzy. W 1942 roku uczestniczył w konwoju arktycznym, a dwa lata później odwiedził wojska brytyjskie we Francji tuż po inwazji D-Day. Mimo bliskiej współpracy z Churchillem po zakończeniu wojny Alexander opuścił gabinet wraz ze swoją partią.
Kiedy Partia Pracy wygrała wybory w lipcu 1945 roku, Alexander powrócił na stanowisko pierwszego lorda Admiralicji oraz objął funkcję ministra bez teki i ministra obrony. To właśnie on był odpowiedzialny za reformy służby wojskowej oraz modernizację struktur obronnych Wielkiej Brytanii.
Późniejsze życie i dziedzictwo
W 1950 roku Albert Alexander postanowił nie ubiegać się o reelekcję i otrzymał tytuł 1. wicehrabiego Alexander of Hillsborough. Zasiadł wtedy w Izbie Lordów jako kanclerz Księstwa Lancaster. Po przegranych wyborach przez Partię Pracy w 1951 roku wycofał się z czynnego życia politycznego. Jednakże namowy Hugh Gaitskella sprawiły, że w 1955 roku ponownie objął funkcję lidera Partii Pracy w Izbie Lordów.
Alexander był zwolennikiem utworzenia instytucji parów dożywotnich oraz sprzeciwiał się przystąpieniu Wielkiej Brytanii do EWG. W kolejnych latach zdobywał kolejne tytuły: hrabiego Alexander of Hillsborough i barona Weston-super-Mare oraz odznaczenie kawalera Orderu Podwiązki. Ostatecznie jednak w 1964 roku zrezygnował ze stanowiska lidera laburzystów w izbie wyższej.
Zakończenie
Albert Victor Alexander pozostaje znaczącą postacią brytyjskiej historii politycznej XX wieku. Jego droga od skromnych początków do najwyższych szczebli rządowych świadczy o determinacji oraz odd
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).